KUURNE/RED. – De pers strooide in 1966 meer dan kwistig, met bijdragen over de talloze zeezenders, die de jeugd moeiteloos bekoorden. De jongeren smulden van Dusty Springfield, Elvis, The Beatles en The Rolling Stones. Platenlabels als Motown en Atlantic kregen via Radio Caroline en Radio London voet aan wal. Een regelrechte overrompeling, die de openbare omroep BBC buitenspel zette. Tot grote verbazing van de Nieuw-Zeelandse journalist David Gapes, die meteen plannen smeedde om in hun voetsporen te treden. 

Het probleem van de lastige geografische ligging werd omzeild door vooral op de wijde omgeving van de havenstad Auckland te mikken. Inmiddels voegden kortstondig een andere verslaggever, Bruce Baskett en technicus Dennis O’Callahan zich bij de bedenker. Allen vastbesloten om paal en perk te stellen aan het monopolie van de ‘New Zealand Broadcasting’ (‘NZBC’). Het verwerven van de noodzakelijke financiële middelen verliep bijzonder stroef. De tabaksbedrijven zagen geen heil in het verhaal. 

David Gapes. Credits: audioculture.co.nz

2 Become 1

Bovendien ontwikkelde zich een tweede initiatief met Chris Parkinson en Derek Lowe. De krant ‘New Zealand Herald’ reageerde met de melding dat de oprichting van Radio Hauraki reeds gevorderd was. In zoverre zelfs dat men 1/10/1966 als startdatum plande. Beide partijen begrepen daarom dat samenwerken de enige uitweg betekende om vooruitgang te boeken.

Het zwarte goud

De overeenkomst met ‘Europe Oil’ versnelde de inrichting van studio’s in de Colebrook’s Building aan de Anzac Avenue in Auckland. De onderhandelingen met reclamebureaus leidden tot talrijke contracten. Ondanks deze gunstige evolutie verschilden de bezielers flink van mening. Keith Ashton trok naar Radio Southern Cross. Zakenlui staken de schouders onder Radio International. Hoewel het project nooit uit de startblokken kwam, zou het lot hen later gunstig gezind zijn.

De nerveuze overheid

Opgejaagd door de nakende ondertekening van ‘The Marine Offences Broadcasting Bill’ om een explosie van illegale radiostations te verhinderen, schakelde men een versnelling hoger. Het beloofde schip ‘Hokianga’ bleef echter onverkijgbaar zodat men noodgedwongen de 35-jarige coaster ‘Tiri’ naar een droogdok voor de gewenste verbouwing verhuisde. Net voor de versleping naar de ligplaats op 17/9/1966 gooide het Marine Departement roet in het eten met een onderzoek naar de veiligheid en de zeewaardigheid.

Een brug te dicht

Om het uitvaren te blokkeren, beloofde Mediaminister Jack Scott Radio Hauraki om via de NZBC programma’s aan 1YD te leveren. Helaas loze beloftes waardoor men vroeger dan voorzien, op 22/10/1966, wilde ontsnappen. Gewaarschuwd door het dagblad ‘Auckland Star’ snelde een politiemacht op 23/10/1966 naar de ‘Tiri’, waar de bemanning de meertouwen verwijderde. Door het verlagen van de brug over de ingang van het bekken sneuvelde de zendmast van het door omstanders uit de modder bevrijde vaartuig. Tijdens de raid werden 11 medewerkers in hechtenis genomen. Na de behandeling van de aanklachten op 2/11/1966 oordeelde de rechter tijdens zijn vonnis op 7/11/1966 dat de bekritiseerde politicus zijn bevoegdheden in verband met het zendschip had misbruikt. Een verdict dat bij Radio Hauraki op gejuich werd onthaald. Niets stond nog in de weg om de officiële start voor te bereiden.

(wordt vervolgd)

De achteruitkijkspiegel is een media getinte column, geschreven en geregisseerd door Filip Van Molle, gerespecteerd onderzoeker-publicist. Reacties zijn welkom op filipvm@belgischeradiounie.be