Precies vier jaar geleden viel Rusland zonder aanleiding buurland Oekraïne binnen. Sinds de grootschalige invasie van februari 2022 eiste de oorlog talloze slachtoffers en lijkt een einde nog steeds niet in zicht. Voor Larisa Petrova en haar man Pavlo Petrov, beiden afkomstig uit Oekraïne maar al 26 jaar woonachtig in België, is de oorlog dagelijks aanwezig in hun gezin. Hoewel hun familie in Oekraïne tot nu toe gespaard bleef van dodelijke slachtoffers, laat het conflict diepe sporen na.
Sinds 24 februari 2022 is het leven van Larisa Petrova (53) voorgoed veranderd. Die ochtend werd ze rond vijf uur wakker om haar zoon naar zijn stage in het ziekenhuis te brengen. Nog voor ze vertrok, werd haar telefoon beladen met berichten over de Russische invasie. “Het eerste wat ik deed, was mijn 76-jarige moeder in Oekraïne bellen”, vertelt Larisa, die opgroeide in Tsjerkasy, “Toen ze opnam, zei ze: ‘De oorlog is begonnen.’ Die woorden zal ik nooit vergeten. Ik voelde ongeloof, angst en volledige machteloosheid.” De eerste weken stonden volledig in het teken van ongerustheid. “Mijn man Pavlo en ikzelf waren bijna voortdurend aan het bellen met familie. De verbinding viel geregeld weg en tijdens onze telefoongesprekken hoorden we geregeld het luchtalarm afgaan en explosies op de achtergrond. Vanaf dat moment konden we nog nauwelijks eten of slapen.”
Grote solidariteit
Pavlo besloot niet bij de pakken te blijven zitten. Met steun van de gemeente Kuurne reisde hij naar Polen om Oekraïense vluchtelingen op te halen. “Hij ontmoette er gezinnen die alles waren kwijtgeraakt”, zegt Larisa, “Mensen met kleine kinderen en huisdieren die hun hele leven in enkele tassen meedroegen.” Ook in België voelde het gezin een grote solidariteit. “In onze kerk, Heilige Amandus in Kortrijk, werd een inzamelactie georganiseerd. Mensen brachten voedsel, kleding, hygiëneproducten en medisch materiaal. Ik zal nooit die oudere vrouw uit Kuurne vergeten die special met de bus hulpgoederen kwam brengen. Ze zei: ‘Ik heb de rollator van mijn overleden man nog. Ik heb hem niet meer nodig. Misschien kan hij in een ziekenhuis in Oekraïne nog iemand helpen.’ Zulke momenten vergeet je nooit.”
Oorlog gaat nooit uit mijn gedachten
Naast die hulp kon Larisa tevens ook rekenen op steun van collega’s, buren, vrienden en zelfs onbekenden. “Die warmte heeft me overeind gehouden.”, aldus Larisa. Toch verdwijnt de oorlog nooit uit haar gedachten. “Het lijkt misschien alsof je eraan went, maar je draagt deze oorlog elke dag met je mee. Naar Russische muziek op Spotify kan ik niet meer luisteren sinds de oorlog uitbrak en op de wereldkaart is Rusland voor mij een zwarte vlek geworden. Binnen mijn vriendenkring heb ik echter wel enkele Russische vriendinnen die Rusland lang geleden bewust ontvlucht zijn. Bij het uitbreken van de oorlog was er dan ook een vreemd gevoel tussen ons. Maar zij kunnen er echter niets aan doen wat er daar gebeurd en trouwens keerden zij bewust hun rug naar Rusland toe met het land te verlaten en richting België te komen. Ik ben sinds november 2021 niet meer in Oekraïne geweest. Ik verlang ernaar mijn moeder weer te zien, maar ik ben bang om te gaan. Toen mijn zoon hoorde dat ik erover nadacht, zei hij: ‘En als jij wordt gedood, dan heb ik geen mama meer.’ Die woorden draag ik nog altijd met me mee.”
Nog geen dierbaren verloren
De emoties blijven echter dichtbij. “Ik huil bijna nooit waar anderen bij zijn.”, vertelt Larisa nog, “Maar zodra ik terugdenk aan die eerste dagen, komen de tranen vanzelf. Zulke gebeurtenissen laten je immers nooit meer los.” Larisa beseft dat ze geluk heeft gehad. “Ik heb nog geen dierbaren verloren door de oorlog. Maar ik ken veel mensen die hun familie, huis en toekomst zijn kwijtgeraakt. Voor hun verdriet bestaan geen woorden.” Haar grootste wens is eenvoudig. “Dat deze oorlog eindelijk stopt. Dat er geen mensen meer sterven. Dat kinderen zonder angst kunnen opgroeien en families opnieuw samen kunnen zijn. Ik ben België en alle mensen die Oekraïne en de Oekraïners hebben geholpen ontzettend dankbaar. Hun medeleven en solidariteit hebben ons in de donkerste dagen hoop gegeven.” Larisa hoopt vooral dat niemand ooit aan oorlog went. “Achter elk nieuwsbericht schuilt een mens, een familie en een leven dat voorgoed is veranderd.”, aldus Larisa.
