De Sint-Hubertusviering in Saint-Hubert brengt gelovigen, bezoekers en hun dieren samen in de basiliek. Ondanks het feit dat de feestdag op een weekdag viel, stroomde de kerk opvallend snel vol.
Honden en roofvogels in de basiliek
Wie de basiliek binnenkomt, merkt meteen dat het om een bijzondere viering gaat. Tussen de kerkgangers zitten honden van allerlei rassen en formaten. Ook enkele roofvogels, waaronder valken, zijn aanwezig.
Af en toe weerklinkt er geblaf, maar de sfeer blijft rustig en gemoedelijk. Alle zitplaatsen zijn ingenomen en ook in de gangen staan bezoekers dicht op elkaar. Buiten proberen nieuwsgierigen nog een glimp van de viering op te vangen.
Jong en oud woont de plechtigheid bij. Er wordt gebeden, gelachen, geknuffeld en hartelijk begroet. Zelfs wanneer een oudere vrouw midden in het gangpad haar hondje filmt, lijkt niemand zich daaraan te storen.
Vier talen en jachthoorns
De viering heeft een uitgesproken internationaal karakter. Sommige teksten worden in het Frans voorgelezen, andere in het Nederlands, Engels of Duits. Van nationalisme is geen sprake: de nadruk ligt op verbondenheid en broederschap.
Een koor zorgt samen met hoornblazers voor de muzikale begeleiding. De diepe klanken van de zogenaamde trompes de chasse geven de eucharistieviering een plechtig karakter. De hoornblazers worden in het Frans ook les sonneurs de trompe de chasse genoemd. Hun muziek verwijst naar de eeuwenoude band tussen Sint-Hubertus, de jacht en de natuur.
Gewijd brood voor mens en dier
Een vast onderdeel van de Hubertusviering is de zegening van het brood. In Saint-Hubert worden pistolets gewijd en daarna onder de aanwezigen verdeeld.
Volgens de traditie beschermt het Hubertusbrood tegen hondsdolheid. Sint-Hubertus zou in het verleden mensen van die ziekte hebben genezen. Bezoekers nemen het brood mee naar huis om het zelf te eten of met hun huisdieren te delen.
Sint-Hubertus is de patroonheilige van jagers en slagers. Daarnaast wordt hij vereerd als beschermheilige van de Ardennen, paarden, honden en dieren in het algemeen. Dit verklaart de opvallende aanwezigheid van dieren tijdens de viering.
Feest buiten de basiliek
Na afloop verplaatst de feestelijke sfeer zich naar buiten. De hoornblazers laten opnieuw hun instrumenten klinken en vendelzwaaiers zorgen voor een kleurrijk spektakel. Aan verschillende drankstanden wordt Saint-Hubertusbier geschonken, uiteraard in het bijbehorende glas.
Ook jongeren steken kaarsen aan ter ere van de patroonheilige. Alles wijst erop dat de traditie nog lang niet verdwenen is.
Basiliek blijft dringend restauratie nodig hebben
Toch is er ook een minder rooskleurige kant aan het verhaal. De basiliek is normaal niet toegankelijk voor het publiek vanwege de bouwvallige toestand. Tijdens bijzondere gelegenheden moeten veiligheidsnetten bezoekers beschermen tegen vallende brokstukken.
In de netten is effectief klein puin zichtbaar. Volgens een plaatselijke inwoner hangen de beschermende netten er al ongeveer twintig jaar. Haar frustratie over het uitblijven van een grondige restauratie is duidelijk.
De Sint-Hubertusviering toont aan, hoe een eeuwenoude traditie mensen en dieren nog altijd kan samenbrengen. In Saint-Hubert blijft die verbondenheid bijzonder tastbaar, al wacht de basiliek zelf dringend op de zorg en restauratie die ze verdient.
Foto’s: Hendrik Lefebvre ©️ B.R.U. 2026
Wie meer foto’s van de Sint-Hubertus wijding wil zien kan op deze tekst klikken
