Samen met Chicago evolueerde de samenwerking tussen de Canadese producer en Earth, Wind & Fire tot een schitterend muzikaal huwelijk. Vooral het in 1979 uitgebrachte en door critici fel bejubelde album ‘I Am’ geldt nog steeds als een schoolvoorbeeld van een boeiende en vaak verrassende verkenningstocht in de wereld van soul, funk, disco, r’n’b en pop. Met andere woorden: welkom in ‘Boogie Wonderland’.
Weinig belangstelling in Detroit
De absolute smaakmaker vormde zonder twijfel het heerlijke ‘After The Love Has Gone’. Het platenlabel ‘Motown’ toonde aanvankelijk weinig belangstelling. David Foster en Jay Graydon, van wie het palmares inmiddels zowat 200 liedjes voor onder meer George Benson totaliseert, schakelden een versnelling hoger en betrokken ook gitarist Bill Champlin bij het ontwikkelingsproces. Het idee werd aanvankelijk via de voormalige echtgenoot van zangeres Mariah Carey, Tommy Mottola van ‘Sony Music’ aan het duo Daryl Hall en John Oates aangeboden. Beiden weigerden nochtans omdat ze liever hun materiaal vertolkten.
Perfectie geëist
De band Earth, Wind & Fire nam de uitdaging aan om de technisch veeleisende poëzie in te blikken. Geen eenvoudige opdracht, want Philip Bailey’s falsetto stem en de tenor van Maurice White, werden bij hun streven naar de allerbeste uitvoering zwaar op de proef gesteld. Verschillende opnamedagen gingen ‘verloren’, tot uiteindelijk na talloze pogingen de gewenste smooth soul vibe ontstond. Een betoverend samenspel tussen briljante stemmen, strijkers en blazers waarbij de later door een politieman vermoorde saxofonist Don Myrick zich aan het einde nog even mocht uitleven.
Triomf verzekerd
‘After The Love Has Done’ werd een enorm succes. Het Amerikaanse ‘Billboard Magazine’ meldde 1 miljoen verkochte exemplaren. De song over het verwerken van liefdesverdriet na een verbroken relatie steeg naar nummer 2 in zowel de ‘US Billboard Top 100’ als de ‘US Billboard Hot R&B Top 100’. De ‘BBC Top 40’ noteerde het inmiddels met een Grammy Music Award beloonde meesterwerk op de vierde plaats.
Filip Van Molle, 20/2/2026, BRU en VJV
