KUURNE/RED.- Nog voor de in 1921 gebouwde ‘SS Margarethe’ voor de Britse kust verscheen, werd het voormalige vrachtschip als ‘MV Bonjour’ vanaf 8 maart 1961 het doorgeefluik van Radio Nord. Het Zweeds-Amerikaanse alternatief op het Deense Radio Mercur van Jack Kotschack, Gordon Mc Lendon en Clint Murchinson werd de luis in de pels van de kille Scandinavische omroepen.
Het hobbelige avontuur eindigde echter na amper een jaar op 30 juni 1962 met de wet, die verdere expansie dwarsboomde. Tijd om via Oostende, Vlissingen, Brest en het Spaanse Ferrol naar het Amerikaanse Galveston uit te wijken waar alle zendapparatuur ontmanteld werd.
Van Margarethe tot Bonjour en Mi Amigo
Zakenman Alan Crawford van ‘Atlanta Project Ltd.’ rook echter in december 1963 de kans om dankzij de overname Radio Atlanta voor te bereiden. Er verscheen echter een kaper op de kust. De Ier Ronan O’Rahilly wist via een van de vorige Texaanse geldschieters het businessplan te ontfutselen. Het voornemen om Radio Caroline vanop de ‘Fredericia’ in de lucht te brengen, lokte in de haven van Greenore een controversiële race tegen de klok uit. De late levering en problemen met de 43 meter hoge mast voor het inmiddels tot ‘MV Mi Amigo’ omgedoopte zendschip trokken een streep door de rekening van de Australische muziekuitgever. Niet hij maar zijn concurrent kwam als eerste op 28 maart 1964 in de lucht. Uiteindelijk begrepen beiden dat een fusie om het monopolie van de BBC te slopen, verstandiger was. Radio Caroline North op de ‘Fredericia’ en Radio Caroline South, het vroegere Radio Atlanta, begonnen op 2 juli 1964.
Ongewenst cynisme
De maand januari 1966 begon bijzonder slecht voor de Engelse zeezenders. Radio London op de ‘MV Galaxy’ sloeg op 11 januari op drift en belandde binnen territoriale wateren. Gelukkig was er geen juridische grond voor een inbeslagname, want het bleef stil op 266 meter middengolf. Bovendien slaagden de kapitein en de bemanning erin om alles onder controle te houden. Een dag later nadat men bij de terugkeer naar de ligplaats de ‘MV Mi Amigo’ had gepasseerd, hervatten de uitzendingen om 2 uur in de namiddag. David Lee Travis maakte op Radio Caroline South de opmerking dat een ‘oorlogsschip met een witte vlag was voorbij gevaren’. Een fel bekritiseerde uitspraak waarvan hij snel spijt zou krijgen.
Karma
Een week later, op 19 januari 1966, hield de Noordzee immers opnieuw lelijk huis. Regen, sneeuw, hagel en een storm windkracht 8 teisterden de ‘MV Mi Amigo’ van Radio Caroline South, dat zwaar onder de verwachtingen scoorde. Na de sluiting van de dagelijkse uitzendingen om 21.00 uur op de 259 meter middengolf bekeken de niets vermoedende bemanningsleden en de dj’s rustig een documentaire op de BBC van zanger Donovan. Buiten liep het echter fout. De ankerketting sneuvelde een anderhalf uur later. De situatie escaleerde vervolgens zeer snel. David Lee Travis, die op het dek de tv-mast moest draaien om verder te kunnen kijken, geloofde zijn ogen niet. De lichten van de badplaatsen naderden onheilspellend snel. De buren van Radio London waren niet te bespeuren. Wat alles nog erger maakte, was het ontbreken van een degelijk tv-signaal waardoor men een bijdrage over het losgeslagen verblijf had gemist. Een poging van de tender ‘Offshore I’ om de bemanning te waarschuwen, mislukte.
Hulp van bovenaf
Het lot was de ‘MV Mi Amigo’ echter enorm gunstig gezind: Ter hoogte van de 60 m lange onderbreking van het strand door een soort dam in Frinton werd het zendschip over een golfbreker getild om vervolgens met een harde knal in het zand te belanden. Een mirakel. 5 dj’s, 2 technici, 9 bemanningsleden en een steward, de net van Radio London overgekomen Nederlander Thijs Spyker (19) werden gered en naar het politiekantoor in Walton-On-The-Naze gebracht. Een lokale handelaar leverde hen vanwege de status als schipbreukelingen gratis verse kledij. De Amsterdamse bevoorradingsmaatschappij Wijsmuller bevrijdde de ‘MV Mi Amigo’ na verschillende pogingen uit de benarde positie. Eenmaal bij de Zaanlandse ‘Scheepsbouw Maatschappij’ aangekomen, begonnen de herstellingen en werd onder meer een 50 kW-zender geplaatst.
Tijdelijke redding
Radio Caroline South aanvaardde vervolgens op 12 februari 1966 het voorstel van de Zweedse Britt Wadner om de ‘Cheetah II’ van Radio Syd tijdelijk voor net geen 800 euro per week te huren. Ondanks het ontbreken van elementaire faciliteiten zoals water en verwarming keerde Radio Caroline South een dag later terug op de gebruikelijke frequentie. Tot ergernis van onder meer Tony Blackburn, die als protest tegen de zware werkomstandigheden tijdens de testuitzendingen ‘This Is Radio Bullshit’ aankondigde.
Filip Van Molle, 20/1/2026, Radiovisie, BRU en VJV
