KUURNE/RED. – Geen commerciële radio zonder de zeezenders, die na een jarenlange strijd in de illegaliteit, het huidige comfort en de verschillende multimedia mogelijkheden bevorderden. Nochtans werden ze vaak met argwaan bekeken. Inspelen op de behoeften van de jongeren, dat kon nog. Hier en daar rezen nochtans mogelijke connecties met criminele organisaties. Ondanks het gebrek aan concrete bewijzen, doorbrak Radio London dit negatieve imago. Geen stuntelig opzet maar voorrang aan degelijkheid, kwaliteit en entertainment.
1963. Ondanks de brutale moord op President John F. Kennedy in Dallas kende ex-autoverkoper Don Pearson nauwelijks zorgen. Als eigenaar van het ‘lokale’ hitstation KLIF, genoemd naar het Oak Cliff gebied in de miljoenenstad, zorgden de degelijke luistercijfers voor publicitaire inkomsten.
Garagist met ambitieuze plannen
Een zakenafspraak met ex-Navy piloot Tom Danaher was de volgende stap. Een uitgebreid artikel over de spectaculaire opmars van Radio Caroline in ‘The Wall Street Journaal’ inspireerde hen tot een alternatief. Het interview met Ronan O’Rahilly hanteerden ze als het ‘handboek’. Een snelle verdeling van de taken volgde. Terwijl Don Pearson zich over het financiële luik ontfermde, concentreerde Tom Danaher zich op de technische facetten. Engelse en hoofdzakelijk Texaanse geldschieters verzamelden in ijltempo 500.000 dollar voor de ‘Marine Investment Group’ met kantoren in Freeport, de hoofdstad van de Bahama’s.
Foto’s van Radio Caroline
Alles belandde in een stroomversnelling toen Don Pearson, tijdens een studiereis, een aantal malen rond de ‘MV Fredericia’ van Radio Caroline cirkelde. De conclusie luidde, dat één en ander voor verbetering vatbaar was. Samen met de benoeming van Philip Birch tot manager en publiciteitsverantwoordelijke, betaalde men 28.000 dollar voor de aankoop van de ex-mijnenveger ‘USS Density’, die prompt de naam ‘MV Galaxy’ kreeg. Meteen een suggestie voor de naam van het nieuwe station. Voorzien van een 64 meter hoge mast en een 20 kW zender van RCA ter waarde van 130.000 dollar zette men op 22 oktober 1964 koers vanuit Miami via Lissabon naar Walton-On-The-Naze in de monding van de Thames.
copyright: www.pinterest.com
Met open armen ontvangen
De op 19/11/1964 bereikte ligplaats was nochtans geen gelukkige keuze vermits men ongewenst binnen Britse territoriale wateren gleed. Ronan O’Rahilly van Radio Caroline wees de nieuwkomer op de gevaren van een mogelijk juridisch ingrijpen waardoor men onmiddellijk naar Frinton-On-Sea (Essex) uitweek. Precies op een mijl van de ‘MV Mi Amigo’ van Radio Caroline South. Terwijl de voorbereidingen voor Radio London naar wens verliepen, ontstonden helaas de eerste barsten bij de initiatiefnemers. Het oorspronkelijke idee om de opgenomen shows van KLIF uit te zenden, werd wegens ’té Amerikaans’ afgeketst. De meningsverschillen leidden vlug tot onoverbrugbare standpunten. Don Pearson moest, nog voor één noot muziek weerklonk, opstappen.
Unieke vormgeving
Het jinglebedrijf PAMS voltooide inmiddels, gebaseerd op de roepnaam BIG D van KLIF, een aangepast pakket als Big L. Lekker in het oor liggend met schitterende vocals. Aan een grootse orkestrale begeleiding, geen gebrek. Dat sommige jingles reeds bij WLS in Chicago draaiden, bleef voorlopig geheim. Tijd dus voor de eerste echte maar problematische testuitzendingen op 5/12/1964. De technische bijstellingen namen veel tijd in beslag. Pas op 16/12/1964 kwam een teken van leven. Een dag later meldde Paul Kaye zich als eerste stem. ‘Paper Tiger’ van Sue Thompson opende een nieuw tijdperk. De aanloop naar het echte werk op 264,8 meter (AM 1133 kHz) werd op 22/12/1964 afgerond.
Meteen raak
De aangeworven dj’s evolueerden van bij dag één, 23/12/1964 met Pete Brady’s ‘Breakfast Show’ en Cliff Richard’s ‘I Could Easily Fall In Love With You’ tot vrienden in talloze huiskamers. Het Top 40 format van Ben Toney en Gordon McLendon stond samen met de ongedwongen presentatiestijl in schril contract met de middle-of-the-road richting van de twee Radio Caroline’s. De invoering van regelmatige nieuwsuitzendingen in samenwerking met ‘The Sun’ van mediamagnaat Rupert Murdoch, vormde een extra primeur.
Cijfers en blijvers
Dat Radio London fenomenaal was gestart, bevestigden de eerste analyses na amper 3 maanden. BIG L scoorde moeiteloos 2.170.000 luisteraars. Radio Caroline South strandde op 1.090.000 volgers. Geen wonder dat de interesse voor gesponsorde shows was gewekt. Na de betaalde religieuze blokken zoals ‘The Voice Of Prophecy’, geproduceerd door ‘The Plain Truth’ van Herbert Armstrong waarvoor men aanvankelijk 300 pond (351 euro) per uitzending betaalde, volgden bedrijven als ‘Colgate Palmolive’. Meer nog: door het groeiend aantal adverteerders -89 euro per 30 seconden- regelde manager Philip Burch via het reclamebureau ‘Radlon’ binnen twee jaar alle noodzakelijke investeringen voor de lancering inclusief de lopende kosten. Een krachttoer, die de investeerders met een Rolls Royce beloonden.
Een ideaal platform
De flitsende hits lokten tevens muziekuitgevers en platenmaatschappijen, die maar al te graag bekende artiesten en ontluikende talenten aan het miljoenenpubliek introduceerden. Niet alleen Elvis, maar ook de sterren van Motown zoals Diana Ross, The Supremes, Aretha Franklin, The Rolling Stones, Petula Clark en Millie Small van het voorheen relatief onbekende Island Records van Chris Blackwell genoten in ruil voor deals extra aandacht. Radio London profileerde zich als de referentie van de swinging sixties. Bovendien leverde een geweldig gebaar in 1965 nog meer sympathie en geloofwaardigheid op.
(Wordt vervolgd in deel 2)
Filip Van Molle, 7/8/2026, BRU
De achteruitkijkspiegel is een media geörienteerde rubriek. Reacties, suggesties, opmerkingen zijn en blijven steeds welkom filipvm@belgischeradiounie.be.
