F1 door Niki verlost van schaamte
KUURNE/RED. – Rewind: de lente van 2019: Mercedes jongleert met de F1 concurrentie, rijzende ster Max Verstappen doet van zich spreken. Maar op 20 mei staat de wereld stil: Niki Lauda is niet meer. Het droeve nieuws overschaduwt de doorgaans uitbundige sfeer in de straten van Monaco. De rouw vertaalt zich spontaan in tranen.
De stille mentor, die me bevrijdde uit de haast fascistische wereld van schone schijn, waar uitsluitend de beste, de mooiste en liefst de intelligentste een voorkeursbehandeling genoten. Hyacinth Bouquet: gevaarlijk en extreem dictatoriaal. Met dank aan ma en haar zus, die zich tot übermensch ophemelden en liefst met toxische verhalen over diploma’s uitpakten. Wie littekens had of niet voldeed aan het gestelde profiel als ‘Terminator’, werd als ‘nutteloos’ en ‘achterlijk dom’ beschouwd. Pesterij maximaal, empathie minimaal, zo goed als onbestaande.
Respect? Onbekend
Iets waar Ferrari ook in de zomer van 1976 zwaar misbruik van maakte. Even inpikken op het cruciale kantelpunt in ‘F1-The Movie’ maar dan avant-la-lettre, namelijk ‘Rush’. 1/8/1976: Enorme verwarring bij de start van de Duitse F1 Grand Prix in de groene hel van de Nürburgring. Een korte regenbui en het sneldrogende circuit over iets meer dan 22 km dwingen bijna het hele deelnemersveld om van banden te wisselen. In zijn poging om de achterstand uit te gommen, flirt Niki Lauda even met de boordstenen van het ‘Bergwerk’. Een fractie van onoplettendheid, waardoor de bolide als een ongeleid project, na twee harde knallen tegen de vangrails vuur vat. Enkele achterblijvers zoals Vietnamveteraan Brett Lunger en Arturo Merzario kunnen hem ternauwernood bevrijden. De kansen op een spoedige terugkeer zijn nihil.
Zes weken
Wanneer snel duidelijk wordt, dat de Italiaanse trots zich van de schijnbaar ‘onbruikbare’ vaandeldrager wil ontdoen en de Argentijn Carlos Reutemann aanwerft, zint de razende Oostenrijker op wraak. Zijn verbrande gelaat trekt snel sponsors als Parmalat aan. Ondanks het traag evoluerende genezingsproces, davert de paddock op haar grondvesten, wanneer de terugkeer, amper zes weken na het drama, wordt aangekondigd. Afspraak: 13/9/1976: De Grand Prix voor eigen publiek in Monza, met twee nieuwe bochten: de ‘Variante del Rettifilo’ en de ‘Variante della Roggia’. De traditionele persmeeting verloopt in een sfeer van ongemak en verlegenheid. De vraag of ‘hij met dat gezicht zal rondrijden’, bekoopt de alles behalve diplomatische journalist, met een stevige vuistslag van de latere wereldkampioen, de flamboyante James Hunt. Feestvierder, kampioen vrouwen versieren maar een kerel met het hart op de juiste plaats.
Niet Ronnie maar Niki
Volzette tribunes met dolenthousiaste tifosi, door wie de volumemeters steeds diep in het rood knallen, geloven hun ogen niet. Niet winnaar Ronnie Peterson, maar de Ferrari met nummer één Niki Lauda bezorgt de aanwezigen een waar delirium door net buiten het podium te finishen. P4. Een mirakel voor iemand, die kort voordien de laatste sacramenten weigerde en uit pure razernij voor het ‘verraad’ door zijn werkgever, terug achter het stuur klauterde. Heldhaftigheid in combinatie van moed en doorzetten: Of hoe door gegoede burgerij verworpen mensen, met een vervormd uiterlijk toch zichzelf kunnen overtreffen en de critici met wellicht een laag intelligentiecoëfficiënt terecht lik op stuk geven.
De onbegrepen wraak
En het deed inderdaad deugd om zelf dit unieke moment te beleven. Zelfs ma als specialist van scheldwoorden na het zoveelste falen en totaal beschaamd in mijn uiterlijk verloor het noorden. Eerste prijs Muziekgeschiedenis. Voor velen beschouwd als het bereiken van de top op de Mount Everest, voor anderen een nachtmerrie stijl ‘Stranger Things’. Zelfs de ‘vakidioten’, die dik tegen hun zin de cursus in het Brussels Conservatorium aan de Zavelberg moesten volgen, bekeken me als een buitenaards wezen. “Wablieft, gij, die niet bepaald een gezicht voor een relatie hebt?” Antwoord met dank aan Koen en Kris van Clouseau voor de geniale voorzet: “’t zit van binnen”. Maar het was vooral de legende Niki Lauda, die me grotendeels van het ouderlijke psychologische minderwaardigheidscomplex had bevrijd.
Filip Van Molle, 23/1/2026, BRU
Ter nagedachtenis van F1 rijder Niki Lauda (geboren op 22 februari 1949 te Wenen (Oostenrijk) en overleden op 20 mei 2019 te Zürich (Zwitserland).
