KUURNE/RED. – Sinds de spectaculaire vlucht uit de haven van Amsterdam begin 1973 beleefde het enige overgebleven zendschip woelige tijden. De ‘MV Mi Amigo’ verkeerde in een erbarmelijke staat waardoor herstellingen zich opdrongen. De koppige Ierse eigenaar, Ronan O’Rahilly voelde er echter niets voor om een droogdok op te zoeken uit vrees voor een nieuwe inbeslagname. Geen wonder dat de situatie uiteindelijk, tijdens de stormachtige nacht van 19 op 20 maart 1980 dramatisch eindigde.
Het totaal versleten zendschip baarde reeds tijdens de periode van Radio Mi Amigo enorme zorgen. Wonder boven wonder ontsnapten de medewerkers vaak aan het ergste. Een resem klachten over de onveiligheid aan boord werd steevast weggewuifd. Toen enkele incidenten toch de pers haalden was de maat voor de baas van de uitermate populaire Vlaamse zeezender Sylvain Tack meer dan vol. Een laatste gesprek met Ronan O’Rahilly, in het Parijse hotel ‘George V’ op 31 juli 1978, leverde niets op, waardoor de samenwerking na een opzegtermijn van 3 maanden werd beëindigd.
Nieuwe huwelijkskandidaten
Vreemd genoeg ontbrak het niet aan concrete interesse om Radio Mi Amigo op te volgen. De Amerikaanse religieuze sekte ‘Plain Truth’ stelde voor om de nodige werkzaamheden uit te voeren. Men zou nadien voor de kust van Engeland uitzenden. Ook de zakenman en ex-dj Joost den Draaijer (Willem van Kooten) overwoog om Radio Hollandia via deze weg te introduceren. De vooraf opgenomen shows zouden in ziekenhuizen, in horecazaken en door andere radiostations gebruikt worden. Het bleef bij de oprichting van de ‘BV De Hoge Noot’.
Door het oog van de naald
Toen er op 20 oktober 1978, rond de middag rookwolken uit de resterende generator opstegen, viel het doek over Radio Mi Amigo. Ronan O’Rahilly bewoog dadelijk hemel en aarde om zijn troetelkind terug in de lucht te krijgen. Hernieuwde contacten met Gerard van Dam leidden tot een ‘overeenkomst’. In ruil voor de levering van degelijk materiaal mocht Radio Delmare de tweede zender gebruiken. Het overbrengen van de gehuurde generator voor 3 maanden zonder olie verliep echter niet zonder problemen. Tijdens het takelen werd de brug flink beschadigd. Genoeg redenen om naar meer degelijke geldschieters uit te kijken.
Een korte verrijzenis
Op 19 januari 1979 maakte het zendschip zwaar slagzij, waardoor iedereen in zeven haasten geëvacueerd werd. Dankzij een ultieme krachttoer, kreeg technicus Peter Chicago alsnog de pompen aan de praat. Uiteindelijk gebeurde datgene wat niemand nog voor mogelijk hield. Radio Caroline keerde op 15 april 1979 om 12u00 uur dankzij Ben Bode en Danny Vuylsteke terug.
De zendmast van de gezonken M.V. Mi Amigo (© techniekvantoen)
Tijdens de vliegende storm van 19 maart 1980 escaleerde de zaak echter volledig, toen de enige nog aan boord werkende Nederlander Hans Verlaan merkte, dat het schip en het anker zich spectaculair hadden verplaatst. Samen met de Engelse medewerkers lukte het hem, om een reserveanker in zee te droppen waardoor de dolle vaart stopte. Men was echter op een zandbank beland waarbij de schuit door de kolkende golven steeds opnieuw werd opgetild om vervolgens met een harde knal terug te vallen.
The killing of Radio Caroline
De reguliere shows werden door het weerbericht en door de codes vervangen. De bemanning negeerde aanvankelijk de boodschappen van de toegesnelde Engelse reddingsboot ‘Sheerness’ om alle inspanningen op te geven.
Rond middernacht toen het binnenstromende water niet meer tegen te houden was, volgde de capitulatie. Na ‘The Killing of Georgie’ van Rod Stewart werd even voor 01u00 uur de tune van Radio Caroline gestart om na een kort afscheid en de belofte om snel terug te keren, de zender uit te schakelen. Het delicate overspringen lukte voor Hans Verlaan, Tom Anderson, Nick Richards en Stevie Gordon. Een half uur later doofden de lichten van de ‘MV Mi Amigo’ en verdween een stuk geschiedenis in de golven.
Binnen- en buitenlandse media bestempelden het zinken van de ‘MV Mi Amigo’ als groot nieuws en zorgden voor uiteenlopende bijdragen. Niet de politiek, maar de niets ontziende golven in de monding van de Thames, hadden het radioschip definitief het zwijgen opgelegd. Tot 1986 was het wrak een toeristische attractie vermits een deel van de zendmast nog steeds zichtbaar was.
Filip Van Molle, 20/3/2026, Radiovisie en BRU
