ZOTTEGEM – Na een epische roadtrip richting het legendarische Zottegem, kwamen we aan zonder ook maar één bordje Dunk te zien, alleen maar onze eigen verwarring. Pas toen we bijna op de parking stonden, zagen we dat er genoeg ruimte was voor de geschatte 2.000 festivalgangers – dat is wat je een parkeerfeest noemt!
Een groot voordeel van ‘kleinere’ festivals zoals Dunk? Je kunt je tent opzetten voordat je zelfs maar je tickets hebt laten scannen. Ja, we waren zo enthousiast dat we dachten: “Waarom wachten?” En toen we eindelijk de tickets checkten, ontdekten we een schatkist aan geheimen die Dunk voor ons in petto had.
Over ground zero en de main stage
Aan de ene kant lag ground zero, waar je alles kon vinden wat je hartje begeert: tickets, merchandise, een bar (voor je dorst), een koffiehoek (voor je nood aan cafeïne), een frietcorner (want friet is leven), pizza (voor als je jezelf wilt verwennen), en nog veel meer snacks.
Aan de andere kant lag de main stage, prachtig onder een grote tent. De regen? Die was minder een probleem dan we dachten. Tussen deze twee gebieden lag een bos dat eruitzag als een decor uit een sprookje, compleet met kronkelige paadjes en lichtjes. De kunsttentoonstelling tussen het groen was leuk, maar de kinderen die in het open omroep systeem aan het schreeuwen waren, maakten het soms meer een horrorfilm dan een sprookje.
Merchandise
Nadat onze derde partner in crime eindelijk was aangekomen, renden we naar de merchandise, waar iedereen wanhopig een poster wilde van DunkFestival2026, ontworpen door Error. Helaas geen fancy silkscreenversies meer, alleen gewone posters voor de schappelijke prijs van 2,00 EURO. Wat een schande!
Aufhebung
En toen was het eindelijk zover! Aufhebung trapte af op de main stage en legde de lat zo hoog dat we vreesden dat hij in de boomtoppen zou eindigen! Het eerste optreden klonk als muziek in de oren, en na We.Own.The.Sky doken we naar de forest stage, waar SKLOSS, een hetero duo, volledig losging. De drumster was zelfs zo wild dat ze zonder schoenen speelde – dat is pas rock ’n roll!
Pizza
Na deze muzikale uitspatting was het tijd voor een pauze. We schuilden even in de tent om droog te blijven, praatten bij en genoten op ground zero van een pizza. Die pizza ging er lekker in, vooral met de zachte stem van Immanu El op de achtergrond. We vroegen ons af wanneer de lichtjes zouden aangaan om de sfeer nóg gezelliger te maken. En toen kwam Warrington Runcorn New Town Development Plan – ja, dat is een mondvol! Hun post-industriële klanken vulden het bos terwijl een man met een computer het publiek in zijn greep hield.
Brandende wierook en opbouwende ritmes
Pelican trok ons weer naar de main stage in de tent met hun zwaardere gitaarwerk. Pothamus was de laatste band die de eer had om in het bos te spelen. De duisternis maakte het mysterieuzer dan een aflevering van een detective serie. Met brandende wierook en opbouwende ritmes bevonden we ons in een muzikale trance. En toen was het tijd voor het laatste optreden van de dag: Russian Circles. De verwachtingen waren torenhoog, en ze maakten die waar met zware gitaren en een drum die centraal op het podium stond. De lichtshow was zo spectaculair dat we ons afvroegen of we niet gewoon in een rave waren beland.
Moe maar voldaan keerden we terug naar onze tent, waar we de kou probeerden buiten te houden. Slaapwel, letterlijk en figuurlijk!
Foto’s: Lynn De Vos
