KUURNE – Patrick Dedecken (69) beleeft sinds de start van het nieuwe wielerseizoen opnieuw hoogdagen.  Binnen de wielerwereld staat hij bekend als “’t coureurke”, een bijnaam die hij niet alleen dankt aan zijn verleden als amateurwielrenner, maar vooral aan zijn indrukwekkende wielerkennis. Wie zijn woning binnenstapt, wordt meteen ondergedompeld in de sfeer van de koers. Nu reeds waagt Patrick zich al aan een pronostiek wie de Ronde van Vlaanderen en Parijs – Roubaux zal winnen en mikt daarvoor op Tadej Pogačar.

Patrick is al van kindsbeen af gebeten door de wielermicrobe. Die passie kreeg hij met de paplepel mee en is tot op vandaag zijn grootste drijfveer. Samen met zijn vrouw Erica Verhaeghe probeert hij zoveel mogelijk wedstrijden live mee te pikken. Een bezoek aan hun woning mondt dan ook al snel uit in een stroom van anekdotes en herinneringen. Of het nu gaat over cyclocross of wegwielrennen, Patrick voelt zich in elke discipline thuis.

Ik had mijn gestalte niet echt mee

“Wielrennen speelt een heel belangrijke rol in mijn leven”, vertelt Patrick, die oorspronkelijk uit Anzegem komt maar voor de liefde naar Kuurne verhuisde, “Mocht ik een wagen hebben, dan was ik elke dag op pad om ergens koers te gaan kijken.” Zelf reed hij veertien jaar als amateur, al bleef een grote doorbraak uit. “Ik had mijn gestalte niet echt mee. Ik was altijd de kleinste van de groep. Het voordeel was wel dat ik me tijdens de koers makkelijk kon wegstoppen achter iemand met een breed achterwerk om uit de wind te blijven”, lacht hij, “Overwinningen heb ik niet behaald, maar het plezier dat ik eraan beleefde was enorm.”

Zonder seingevers zou het gewoon niet lukken!

Na zijn actieve carrière bleef Patrick nauw betrokken bij het wielrennen. Hij ging aan de slag als seingever en springt ook vandaag nog regelmatig bij wanneer er tekorten zijn langs het parcours. “Zonder seingevers zou het gewoon niet lukken. Het is een onmisbare schakel in de koers.”, aldus Patrick.

Zesde zintuig

Maar Patrick heeft nog een andere troef, een feilloos aanvoelen voor wedstrijdverlopen. Zelf spreekt hij met een knipoog over een “zesde zintuig”, een soort innerlijke koerscomputer. “Met wedstrijden zoals Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen in aantocht, durf ik al voorspellingen maken. Voor beide klassiekers zie ik Tadej Pogačar als grote kanshebber. In Gent-Wevelgem reken ik dan weer op Mathieu van der Poel, met ook Mads Pedersen als mogelijke podiumkandidaat. Boekmakers zien me soms liever niet komen”, voegt hij lachend toe.

Patrick werkte 42 jaar in maatwerkbedrijf Waak, maar geniet vandaag van zijn pensioen. Dat geeft hem de vrijheid om zich nog meer met zijn passie bezig te houden. “Ik volg de koers nu zowel actief als passief. Thuis voor de televisie, maar ook langs het parcours wanneer het kan.”

Soms is koers onvoorspelbaar

Toch blijft ook voor hem de koers soms onvoorspelbaar. “De overwinning van Lotte Kopecky in Milaan-Sanremo had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. Maar het is haar meer dan gegund”, klinkt het oprecht.

In zijn woning getuigt alles van zijn liefde voor de sport. Wielertruitjes, petjes en bidons vullen de ruimte en elk stuk heeft zijn eigen verhaal. Trots toont hij dan ook een wielertruitje uit zijn collectie die hij ooit kreeg van Kuurns renner Frederiek Nolf die stierf in 2009 en een troffee die hij cadeau kreeg van renner Niko Eeckhout.  Op een tafel staan trouwens nog verschillende trofeeën uitgestald. Op het eerste gezicht lijken het persoonlijke prijzen, maar niets is minder waar, het zijn stuk voor stuk geschenken van bekende wielrenners die Patrick door de jaren heen verzamelde.

Koers is altijd een beetje feest

Wanneer hij terugblikt op zijn jeugd, verschijnt opnieuw een brede glimlach. “Koers is altijd een beetje feest, en als zevenjarige is dat nog meer zo. Ik herinner me dat ik ooit trots een bidon had bemachtigd. Nieuwsgierig als ik was, nam ik er een slok van… achteraf gezien geen goed idee, want ik ben er dagen ziek van geweest”, lacht patrick, “Wat er precies in zat, heb ik echter nooit geweten.”

Voor Patrick is één ding duidelijk, de koers zal altijd een centrale plaats in zijn leven innemen. Of hij nu langs de kant staat, voor de televisie zit of zijn voorspellingen maakt, “’t coureurke” blijft bovenal een gepassioneerde liefhebber van het wielrennen.