ZOTTEGEM – Opstaan was een uitdaging, alsof ik gisteravond een marathon had gedanst op een feestje waar ik niet eens was uitgenodigd. Lynn had ook haar strijd met de dekens; het was net een gevecht tussen een ninja en een dekbed. Toen we ontdekten dat de koffiebar nog gesloten was, voelden we ons als twee zombie’s op zoek naar een brein… of in ieder geval een kopje koffie. 

De ochtend kroop voorbij als een slak met een hangover, maar gelukkig kwam onze vriend weer opduiken, alsof hij de enige was die een energieboost had gekregen van een dubbele espresso. 

Feest met een knal

Hazards of Swimming Naked opende de show, en zoals altijd begon het feest met een knal. Bloed, de Belgische trots, volgde met een mix van hardcore, industrial en post-metal die zelfs onze oren deden bloeden — maar gelukkig bleven onze neuzen intact.

Tijd voor een pauze! We waren al druk bezig met het inslaan van merchandise alsof we op een rommelmarkt stonden, klaar om na het volgende optreden handtekeningen te verzamelen. The Evpatoria Report bracht ons muziek die zo lang vergeten was, dat je zou denken dat ze uit een tijdmachine kwamen na een 15-jarige sabbatical. Summer Fades Away zorgde voor een rustige chaos; het leek alsof ze hun inspiratie uit de Japanse buren MONO hadden gehaald, maar dan met een extra schepje absurde.

Kokomo

De slaap zat nog steeds als een zware deken over me heen. Ik probeerde niet als een verdwaalde zombie over het terrein te zwijmelen, maar het was moeilijk. Tot Kokomo opkwam; hun muziek gaf me een energieboost die zelfs een Red Bull jaloers zou maken. Daarna wilde ik verder dansen bij Huracan, maar dat voelde meer als een poging om een walvis op het droge te laten dansen. Lynn daarentegen had haar innerlijke demonen aangesproken en was als een wervelwind over de weide aan het razen. 

Avondprogramma

Na een stevige maaltijd van croques en frietjes die ons deden denken dat we ons in de hemel bevonden, begon het avondprogramma met Overhead, the Albatross. Hun unieke muziek was een feest vol poëzie, en ik dacht even dat ik in een live versie van een boekenclub was beland. 

Trompetgroet

Als afsluiter kwam We Lost The Sea, die hun volledige album Departure Songs speelden. We ontdekten dat niet alleen de band, maar ook een 10-koppig orkest op het podium zou staan! Na een soundcheck die langer duurde dan mijn laatste relatie, begonnen ze. Het was een fantastische performance met harmonieën die je het gevoel gaven dat je naar de sterren reisde. De dirigent gaf nog een laatste trompetgroet voordat het doek viel, en ik kon niet anders dan denken: “Nog 12 maanden en dan is het weer zover… het is bijna Dunk weer!” Tot volgend jaar in de Velzeekse bossen … Lynn en Kevin xxx