KORTRIJK – Na 42 jaar tussen ziekenwagens, brandweerwagens, studenten en patiënten is het voor Kris Bataillie (63) tijd om een punt te zetten achter zijn professionele loopbaan. De Kortrijkzaan nam woensdag afscheid van zijn collega’s op de spoedgevallendienst van AZ Groeninge, de afdeling die als een rode draad door zijn carrière liep. Helemaal ongemerkt zou zijn laatste werkdag echter niet voorbijgaan.

Kris begon zijn loopbaan als spoedverpleegkundige in het voormalige hospitaal van Kortrijk. Later combineerde hij zijn job met een carrière van 24 jaar als beroepsbrandweerman bij de Kortrijkse brandweer. “Mijn carrière was heel divers en dat vond ik net leuk”, vertelt Kris. “Overal heb ik goede vriendschappen aan overgehouden.”

Bijzonder geliefd bij zijn collega’s

Dat hij bij zijn collega’s bijzonder geliefd is, bleek woensdag. Hoewel Kris zelf geen groot afscheid had gevraagd, hadden zijn collega’s andere plannen. ’s Morgens werd hij thuis al opgewacht door de nieuwe mugwagen van AZ Groeninge. Met een knipoog werd hem gevraagd om chauffeur te spelen. Eenmaal aangekomen aan het ziekenhuis wachtte hem een tweede verrassing. Een ziekenwagen, een brandweerautopomp en een officierenwagen kwamen met loeiende sirenes aangereden.

Erehaag

Aan de spoed stonden familieleden, collega’s en vroegere brandweercompagnons hem op te wachten. Kris kreeg geschenken en werd uitgebreid in de bloemetjes gezet. Zijn vrijwilligersschort, waarop collega’s persoonlijke boodschappen hadden geschreven, vertelde misschien nog het meest over de waardering die Kris geniet.

Ook echtgenote Véronique Deleu, die zelf in AZ Groeninge werkt, was bij het complot betrokken. “Kris toont zijn emoties niet snel, maar dit doet hem echt veel plezier. Hij verdient dit.”

Aperitief om verder bij te praten

Na het verrassingsmoment trok Kris nog even met enkele vroegere brandweercollega’s richting het bos voor een aperitief. Daarmee kwam een lange loopbaan met veel verschillende gezichten stilaan tot een einde. “Het is mooi geweest”, blikt Kris terug. “De spoedafdeling is altijd de rode draad geweest. Zo ben ik begonnen en zo eindig ik ook.  Zoveel woorden van dank die ik kreeg, dat doet iets met een mens.”

Van achteroverleunen is voorlopig echter geen sprake. “Stilzitten is niets voor mij. Ik heb graag iets om handen en vrijwilligerswerk in het ziekenhuis lijkt me wel wat. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Al zal het misschien comfortabel zijn dat het ‘moeten’ er nu een beetje af is.”