MOORSELE – Sebastien Naert (32) is al sinds zijn jeugd gefascineerd door alles wat zich boven de grond afspeelt. Op zijn achttiende begon hij met de opleiding voor zijn vliegbrevet op het vliegveld van Wevelgem. Een jaar later gooide hij het echter over een andere boeg. Zijn opleiding tot PPL-piloot maakte plaats voor een cursus valschermspringen. Veertien seizoenen en maar liefst 2.130 sprongen later heeft Sebastien nog geen moment spijt gehad van die beslissing. Al beleefde hij tijdens één van zijn sprongen wel een moment waarop zijn ervaring en de aanwezige veiligheidsprocedures van levensbelang bleken.  Zijn hoofdparachute weigerde dienst tijdens een sprong en hij diende zijn reserveparachute te gebruiken.

We treffen Sebastien, die overdag als projectleider bij Orona werkt en zich ’s avonds ook graag in zijn garage aan wagens uitleeft, al vroeg in de ochtend in het paracentrum Skydive Flanders in Moorsele. Ondanks het vroege uur heeft hij zijn eerste sprong van de dag al achter de rug. Wanneer we aankomen, zien we hem nog net sierlijk met zijn kleurrijke parachute uit de lucht komen. Eerst moet de koepel vakkundig worden opgevouwen en opgeborgen. Daarna wordt alle materiaal opnieuw klaargemaakt voor zijn tweede sprong van de dag.

Dat Sebastien uiteindelijk in de wereld van het valschermspringen terechtkwam, is geen toeval. “Ik kom uit een familie waar luchtvaart en parachutespringen als een rode draad door het leven lopen”, vertelt hij, “Mijn ouders leerden elkaar hier in het paracentrum kennen, omdat ze allebei aan parachutespringen deden. Bovendien had mijn vader ook zijn vliegbrevet op zak.”

Liefde voor luchtvaart via ouders meegekregen

De liefde voor de luchtvaart kreeg Sebastien dus met de paplepel mee. Al moest hij toch wachten tot de leeftijd van 19 jaar om zijn droom waar te maken.   “We gingen elk jaar op vakantie naar Spanje en telkens hoopte ik dat ik daar een tandemsprong zou mogen maken. Toch hielden mijn ouders echter steeds de boot af. Ze stonden duidelijk niet echt achter de plannen die ik toen had”, lacht Sebastien.

Toch verdween de droom om ooit zelf met een parachute uit een vliegtuig te springen nooit. Op zijn achttiende zette hij dan ook een belangrijke stap. “Op mijn achttiende begon ik aan de opleiding PPL-piloot op het vliegveld van Wevelgem. Na een jaar besefte ik echter dat het kostenplaatje van die opleiding behoorlijk hoog lag. Daarom besloot ik mijn vliegopleiding stop te zetten en in te ruilen voor een opleiding valschermspringen. Een beslissing waar ik tot op vandaag geen seconde spijt van heb gehad.”

Veiligheid staat centraal

Wie bij parachutespringen vooral aan gevaar en risico denkt, krijgt van Sebastien meteen een duidelijke reactie. “Valschermspringen is volgens mij zelfs veel veiliger dan autorijden. De veiligheidsprocedures zijn bijzonder uitgebreid. Dat begint bij het materiaal en het vouwen en klaarmaken van de parachute, maar gaat uiteraard verder tijdens de sprong zelf.”

Ook tijdens de vlucht en de sprong is er aandacht voor elkaar. “Wie gevaarlijke manoeuvres uitvoert en daardoor collega-parachutisten in gevaar brengt, wordt daarop aangesproken. Je bent tijdens een sprong niet alleen verantwoordelijk voor je eigen veiligheid, maar houdt ook de andere springers in het oog. Iedereen wil uiteindelijk veilig aan de grond komen!”

Reserveparachute

Toch maakte Sebastien zelf ooit mee dat een parachute niet deed wat hij moest doen. “Mijn hoofdparachute ging op een bepaald moment niet open. Dan moet je natuurlijk onmiddellijk handelen. Ik heb mijn hoofdparachute afgeworpen en vervolgens mijn reserveparachute geopend. Daardoor kon ik alsnog veilig landen.”

Bij een parachutesprong wordt het vliegtuig op ongeveer 4000 meter hoogte verlaten. “Tijdens een gewone sprong haal je een snelheid van ongeveer 200 kilometer per uur. Bij freestyle kan dat oplopen tot ongeveer 300 kilometer per uur. Uiteraard zijn er verschillende veiligheidsmechanismen ingebouwd. Zo monitort een AAD, een automatisch activeringsapparaat dat in het parachuteharnas zit, onder meer je hoogte en snelheid. Wanneer de hoofdparachute op een bepaalde hoogte nog niet is geopend, kan het systeem automatisch de reserveparachute activeren.”

Eerste sprong vergeet je nooit

Zijn eerste sprong herinnert Sebastien zich nog levendig. “De eerste parachutesprong die je maakt, vergeet je niet snel. Wanneer je op 4000 meter hoogte uit het vliegtuig kijkt en beseft dat je straks naar beneden gaat, flitst er een hele film door je hoofd. Je vraagt je even af waarom je dit eigenlijk doet. Je denkt aan je familie en ziet als het ware een mini-levensfilm voor je ogen verschijnen”, vertelt hij.  “Bij mijn tweede sprong had ik dat gelukkig niet meer. Dan weet je ondertussen wat er gaat gebeuren en kan je veel meer genieten van het moment.”  Na 2.130 sprongen is de sport voor Sebastien ondertussen een belangrijk deel van zijn leven geworden. “Parachutespringen kan je zo duur maken als je zelf wil. Zelf beschik ik over twee parachutes. Wanneer ik ze niet gebruik, staan ze zelfs als decoratiestuk in mijn woonkamer”, vertelt hij met een glimlach.

Opleiding instructeur

Zijn passie wil hij bovendien graag doorgeven aan anderen. “Ondertussen ben ik gestart met de opleiding tot instructeur. In de toekomst wil ik mijn ervaring graag delen met mensen die voor het eerst kennis willen maken met deze fantastische sport. Het is mooi om iemand die misschien aanvankelijk wat twijfelt, stap voor stap te begeleiden naar zijn of haar eerste sprong.”

Ook tijdens vakanties probeert Sebastien de lucht in te gaan. “Wanneer ik op reis ben, probeer ik altijd wel ergens een parachutesprong te maken. Het is telkens opnieuw een unieke ervaring. Je moet tijdens een sprong uiteraard heel geconcentreerd blijven en voortdurend met je omgeving en je materiaal bezig zijn, maar tegelijk probeer ik ook altijd even te genieten van het uitzicht. Op 4.000 meter hoogte krijg je nu eenmaal een perspectief dat je vanaf de grond nooit kan ervaren.”

Veertien seizoenen en 2.130 sprongen na zijn eerste kennismaking met de sport is Sebastien dan ook nog lang niet van plan om ermee te stoppen. Zijn keuze om het vliegtuig niet zelf te besturen, maar er uiteindelijk uit te springen, blijkt veertien jaar later nog altijd de juiste te zijn geweest.

Interesse: www.skydiveflanders.be