SPITSBERGEN – KUURNE/RED. – Na onze trektocht langs de nederzettingen op Spitsbergen laten we de menselijke beschaving definitief achter ons. Geen wegen of gebouwen meer, enkel nog een ongerept decor van bergen en water, waar het ijs de absolute regisseur is. Tussen de donkere toppen verschijnen de gletsjers: traag glijdende ijsrivieren die door eeuwenlange sneeuwophoping en enorme druk zijn gevormd. Hoewel ze traag lijken, zijn ze luidruchtig; het ‘afkalven’, waarbij enorme brokken ijs met donderend geweld in zee storten, vormt een indrukwekkend, zij het onvoorspelbaar, natuurgeweld.

Die losgeslagen ijsmassa’s worden ijsbergen. Ze zwerven maandenlang rond, vaak met het grootste deel van hun omvang verborgen onder water, wat hun grillige vormen verklaart. Door constante erosie door wind en stroming veranderen ze voortdurend van houding.

Kameleons

Hun diepblauwe kleur is geen optische illusie, maar het resultaat van verdicht ijs waaruit alle lucht is geperst, waardoor enkel blauw licht wordt weerkaatst. Als natuurlijke sculpturen drijven ze rond, elk met een unieke vorm die tot de verbeelding spreekt.

Hoe verder we noordwaarts varen, hoe dichter het ijs wordt. De Albatros moet zich een weg banen door het dichte pakijs, waarbij het gekraak van de romp de enige onderbreking van de stilte is. Op 80 graden noorderbreedte doemt uit de mist een gigantische witte muur op: de ijskap. Het smeltwater, dat als een waterval de diepte in stort, maakt onze eigen nietigheid pijnlijk duidelijk; tegenover deze ijzige grootsheid, lijken wij en ons schip slechts onbeduidend.

Spitsbergen is geen bevroren, statisch landschap, maar een levend en dynamisch systeem. Terwijl wij hier slechts enkele dagen verblijven, is het ijs al duizenden jaren bezig aan een onafgebroken evolutie. Wij zijn slechts vluchtige passanten in een wereld die hopelijk nog lang na ons zal blijven bestaan.

Foto’s: Hendrik Lefebvre©️B.R.U. 2026

Meer foto’s zien? Click HIER