KUURNE/RED. – Als je met de camper naar Averbode rijdt is het eerste waar je aan denkt de drukkerij van Zonnestraal, Zonneland en Zonnekind.

In Averbode begint dat verhaal natuurlijk bij de abdij. Al eeuwenlang is ze een opvallende aanwezigheid in het groene landschap. Een plek van stilte, geloof en boeken, maar ook van onderwijs, cultuur en drukwerk en nog steeds een levendige kloostergemeenschap. Aan de overkant van de abdij ligt het Mariapark, een groene en rustige plek die onlosmakelijk met de abdijgeschiedenis verbonden is.

Even verderop komen we bij een heel andere herinnering: de drukkerij en uitgeverij van Averbode.
Zonneland, Zonnestraal en Zonnekind. Wie ermee is opgegroeid, hoeft geen uitleg. De tijdschriften waren vaste kost in de schoolklas, lagen thuis op tafel, werden gelezen, doorgegeven en soms jarenlang bijgehouden. Averbode kwam zo, zonder dat we het beseften, letterlijk ons huis binnen.

En dan is er Ernest Claes

De schrijver van De Witte was afkomstig uit het nabijgelegen Zichem en zijn verhalen zijn diep geworteld in deze streek. Wie vandaag door Averbode en omgeving loopt, kijkt daardoor niet alleen naar wat er staat, maar ook een beetje naar wat er ooit beschreven werd: het landschap, de mensen en het dorpsleven.
De film “De witte van Zichem” is hier niet ver weg.
En tussen al die grote verhalen is er ook een plaats waar het allemaal wat stiller wordt: het kerkhof rond de kerk. Niet zomaar een dorpskerkhof, maar de laatste rustplaats van generaties norbertijnen. Hier worden de paters van Averbode begraven. De witte kruisen, met hun Latijnse namen, liggen er bijna in perfecte symmetrie naast de monumentale abdijkerk. Toch ligt hier ook een stukje Vlaamse literatuurgeschiedenis. Ernest Claes en zijn echtgenote vonden er hun laatste rustplaats. Zo komen op deze bijzondere plek geloof, geschiedenis en literatuur letterlijk naast elkaar te liggen.

Veel meer dan enkel maar de abdij

Het is geloof en geschiedenis, boeken en tijdschriften, schrijvers en lezers, jeugdherinneringen en mensen die hier al lang geleden hun verhaal afsloten. En misschien is dat precies waarom je op sommige plaatsen beter niet te snel voorbijrijdt. Maak maar tijd voor een aangename wandeling, een lekker hapje of gewoon genieten van de natuur. 150 km is nu ook geen onoverkomelijke afstand om te rijden.

Foto’s: Hendrik Lefebvre ©️ B.R.U. 2026

Klik HIER voor meer foto’s